ใจนำทาง

Reflecton 2 ขาของฉัน

เล่าเรื่องทำอะไรบ้าง

             จับกลุ่ม 4 คน โดยกำหนด a b c d โดยกลุ่มเราเริ่มจากตึก QS โดยที่จับ A มัดขาไว้ โดยที่ B C อุ้มไปขึ้นรถเข็นwheelchair จากนั้นให้ A gเข็นรถไปไปกดลิฟต์ไปชั้น 8 โดยห้ามช่วยเหลือโดยเด็ดขาด พอถึงชั้น 8 ให้ B C อุ้มขึ้นไปชั้น9 ให้ D พับรถเข็น ถือขึ้นไปชั้น 9 จากนั้นนั้น กางรถเข็นออกให้ A นั้ง เข็นต่อไปที่มุนตึกที่มองเห็นทะเล พร้อมถ่ายรูปโดยทำสัญลักษณ์ พร้อมแฮชแท็กคำว่า “รักเมืองไทยที่สุดเลย “และเช็คอิน คณะมนุษยฯ แล้วเปลี่ยนให้ Dนั่งwheel chair และให้เพื่อนอุ้ม Dที่อยู่บน wheel chair ลงมาชั้น8เข้าลิฟต์ (ห้ามเพื่อนช่วย) มาชั้น1ตึกQs2 เคลื่อนด้วยตัวเอง (ห้ามเพื่อนช่วย) รับ walker (มัดขาทั้งสองข้าง) เดินผ่านหน้าคณะ ห้องกิจกรรมนิสิต เดินไปคณะศิลปกรรมศาสตร์ ถ่ายภาพกับอนุสาวรีย์หลอดยาสีฟัน เปลี่ยนDมัดขา เดินด้วย walker กลับมาที่คณะมนุษฯ

ทำอย่างไรบ้าง

- ให้เพื่อนมัดขา A และอุ้มไปนั่งบนเก้าอี้ wheel chair โดยทำดังนี้

· เอนรถนั่งคนพิการไปทางด้านหลังให้ล้อหน้ายกลอยขึ้น

· ผู้ช่วยเหลือค่อยๆ ปล่อยให้ล้อหลังของรถเลื่อนลงตามขั้นบันไดที่ละขั้น

· ผู้ใช้รถนั่งคนพิการสามารถช่วยโดยควบคุมรถด้วยการจับวง

· ผู้ช่วยเหลือคนที่สองช่วยในการประคองรถนั่งคนพิการด้านหน้าโดยจับบริเวณโครงรถ (ห้ามจับที่พักเท้า)

จากนั้นให้ Aเคลื่อนไปตามทางลาด โดยให้ช่วยตัวเอง ห้ามให้เพื่อนช่วยโดยเด็ดขาด จนถึงหน้าหน้าลิฟต์ กดลิฟต์ไปชั้น 8

แล้วให้ B C อุ้มจากชั้น 8 ไปชั้น 9 D  พับรถเข็น ยกขึ้นไปชั้น 9 แล้วถ่ายภาพที่มองเห็นทะเล พร้อมทำสัญลักษณ์ รักเมืองไทย

                                                           "ตัวก็ไทย ใจก็ไทย หัวใจก็ไม่พิการ"

จากนั้น เป็นเป็น B มัดขา นั้งรถเข็น wheelchair A C ยักรถเข็นลงบันได โดยมี B นั้งอยู่บนรถ ส่วน D ประคองด้านหลังรถ แล้วเคลื่อนรถ wheelchair ลงบันไดอย่างถูกวิธี มาชั้น 8 แล้วกดลิฟต์ปยัง ชั้น 3 ให้ B เคลื่อนรถเข็นไปยังทางเชื่อมตึก HU-SO กดลิฟต์เพื่อลงไปชั้น 1 

จากนั้น เปลี่ยนเป็น C  ให้มัดขา ใช้ Walker  เดินไปตึกคณะศิลกรรมศาสตร์ โดยห้ามช่วยเหลือโดยเด็ดขาด ใช้เส้นทางระหว่างตึก QS2 ผ่านศูนย์ภาษาไปยังคณะศิลปกรรม ถ่ายภาพกับ อนุสาวรีย์หลอดยาสีฟันหน้าคณะศิลปกรรม พร้อมแฮชแท็กว่า รักเมืองไทยที่สุดเลย และเช็คอินคณะศิลปกรรม 

                                                                       #รักเมืองไทยที่สุดเลย

และสุดท้ายเปลี่ยนให้ดีD มัดขา  เดินกลับมาบริเวณด้านหน้าตึกคณะมนุษยฯ จนเสร็จสิ้นกระบวนการ

รู้สึกอะไร อย่างไร

ความรู้สึก A&B : ตอนแรกคิดว่านั่งเก้าอี้wheel chair คงไม่ยากเท่าไหร่แค่หมุนๆล้อรถก็เคลื่อนที่ได้ แต่พอได้นั่งแล้วเคลื่อนไหวไปนู่นไปนี่รู้สึกเหนื่อย เมื่อยแขนมาก ต้องใช้กำลังแขนในการที่หมุนล้อ ทั้งเลี้ยว ทั้งเบรคต้องใช้ความพยายามมากจริงๆ ซึ่งเราเห็นใจคนพิการเลยว่าต้องอดทนมากขนาดไหน ทั้งสายตาคนรอบข้างที่มอง อดทนในการใช้ชีวิตในแต่ละวัน ถ้ามีโอกาสก็อยากจะเข้าไปช่วยเหลือผู้พิการตามมูลนิธิต่างๆ ไปทำกิจกรรม ไปสร้างรอยยิ้มเพื่อเป็นกำลังใจเล็กๆให้เขาในการดำเนินชีวิต

ความรู้สึก C&D : การใช้ Walker  ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย ต้องพยุงน้ำตัวไปที่แขนทั้ง 2 ข้างแล้วค่อยๆเคลื่อนขาไปพร้อมกัน กว่าจะถึงคณะศิลปกรรม ก็ระยะทางไกลพอสมควร ใช้เวลาเดินทางนานว่าคนปกติ รู้สึกปวดแขน เพราะต้องใช้พยุงตัวในการเคลื่อนไหว ทำให้เข้าใจความรู้สึกของผู้พิการจริงๆ ว่าการเดินทางของผู้พิการ ต้องใช้เวลานานกว่าตนปกติ และมีความยากลำบากในการเคลื่อนไหว

เหมือนหรือแตกต่างจากการเป็นคนตาบอดอย่างไร

          แตกต่าง เพราะผู้พิการทางสายตาเค้าไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย ถ้าเดินชนก็คือชนจริง แต่ผู้พิการตาบอดยังสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ง่ายกว่าคน ผู้พิการแขนขา ส่วนผู้พิการทางการเคลื่อนไหว ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ปกติ ต้องีอุปกรณ์ช่วยไม่ว่าจะเป็น wheelchair walker เพื่อช่วยในการเดินทาง มีความลำบากมากกว่า ต้องใช้เวลาในการเดินทางมากกว่า พร้อมทั้งเรื่องอุปกรณ์ มีความลำบากในการพบพา อย่างเช่นกิจกรรมที่ได้ดำเนินการ ผู้พิการที่ใช้ wheelchair เวลาขึ้นรถบันได ต้องมีผู้ช่วยในการช่วยยกรถเข็น พับเก็บ เป็นต้น แต่กิจกรรมที่ได้ทำทำให้เข้าใจพิการมากขึ้น หากพบผู้พิการกำลังเดินทาง ก็จะเข้าไปช่วยเหลือ เป็นแสดงความมีน้ำใจต่อกัน

ปัญที่พบ

จากการทำกิจกรรมขาของฉัน พบปัญหาในเรื่องอุปกรณ์ มีจำนวนน้อย ไม่เพียงพอต่อจำนวนนิสิต ทำให้ต้อง รอคอยกันเป็นเวลานาน สภาพอากาศ ไม่พร้อมต่อการทำกิจกรรม และช่วงทำกิจกรรมเป็นช่วงที่คนเยอะมาก ต้องให้ต่อแถวขึ้น – ลงลิฟต์ เป็นเวลานาน และลิฟต์ไม่มีปุ่มกดค้างไว้สำหรับผู้พิการ ทำให้ต้องรบกวนคนในลิฟต์กดลิฟต์ค้างไว้กันประตูปิด

วิธีการแก้ไขปัญหา

               หากพบเห็นผู้พิการกำลังเดินทาง เราควรมีน้ำใจในการช่วยเหลือ เพื่อความสะดวกและความรวดเร็ว

ปรับปรุงด้านสถานที่ให้มีความพร้อมสำหรับรองรับผู้พิการ อย่างเช่นลิฟต์ควรมีปุ่มกดสำหรับเปิดค้างในการเข้าออก

การทำกิจกรรม ควรมีอุปกรณ์เพียงพอสำหรับนิสิต เพื่อที่จะไม่ได้รอนาน และเป็นการกระชับเวลาในการเรียน

วันเวลา ดำเนิน กิจกรรม ควรดูสภาพอากาศที่เหมาะสม อย่างเช่นวันที่ทำกิจกรรมพบปัญหาด้านอากาศฝนตก เป็นต้น

ข้อเสนอแนะ

               อยากให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้ความสำคัญกับคนพิการมากขึ้น เพราะคนพิการก็คือคนคนหนึ่งแบบคนปกติทั่วไป ส่งเสริมด้านสวัสดิการ ออำนวยความสะดวกต่างๆเช่นสถานที่ ควรมีความพร้อม ทางเดิน ควรมีทางลาดสำหรับรถเข็น ห้องน้ำควรมีราวจับ ลิฟต์ควรมีปุ่มกดสำหรับกดปุ่มหยุดค้างสำหรับผู้พิการ เป็นต้น และคนปกติควรมีน้ำใจสำหรับผู้พิการด้วยเช่นกัน อย่างเช่น ไม่ควรเข้าห้องน้ำผู้การ ไม่ควรจอดรถที่ ที่ผู้พิการจอด ช่วยเหลือในการพับเก็บอุปกรณ์เวลาเดินทาง จะทำให้สังคมไทย น่าอยู่ยิ่งขึ้น

อุปกรณ์ช่วยเหลือคนพิการในจินตนาการ

        หลังจากที่กลุ่มเรา ได้ช่วยกันคิดอุปกรณ์ช่วยเหลือผู้พิการ รถเข็นwheelchair จะมีรีโมท บังคับเดินหน้า ถอยหลัง เบรก พร้อมกับเชื่อมต่อโทรศัพท์มือถือ เป็นโปรแกรมพิเศษสำหรับผู้พิการ พร้อมมีไฟ เป็นไฟฉายในตัว และมีร่มด้านหลัง รถเข็น เป็นอุปกรณ์กันแดด กันฝน สามารถพับเก็บเองได้โดยใช้รีโมทบังคับ ส่วนwalker จะเป็นแบบถอดประกอบเองได้ สามารถพกพาใส่ถุงผ้าในการเดินทางไปในที่ต่างๆได้ง่ายขึ้น

รายชื่อสมาชิกกลุ่ม

1. นายกฤษดา ขิตรสูงเนิน 55021545

2. นางสาวภัทราภรณ์ เอี่ยมชม 55021571

3. นายภูมิชัย จันทร์เทศ 55021572

4.นางสาววนิดานาคกุลบุตร 55020797

สาขาการจัดการบริการสังคม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์